…of om in meer toepasselijke beeldspraak te spreken: alles wordt hier omgeroerd, stevig geklutst en overgebakken. Wieneke en ik hebben de handen ineen geslagen, en gaan dit log gebruiken in onze strijd tegen de overtollige kilo’s. Het zal gevuld gaan worden, stevig gevuld als een winterse boerensoep, met van alles en nog wat, betrekking hebbend op eten en afvallen. De informatie is klaar, de formatie kan gaan beginnen. Samen werken aan de lijn, dat wordt ons devies.

Alleen die naam hxe8, daar zitten we nog een beetje mee in de maag. Om het zo maar eens te zeggen. We willen een nieuwe, eentje van ons allebei. Die ook nog eens de lading dekt…Heeft u misschien een idee?

Schrik niet, ik ben het maar. Ik mag even een stukje doen op ‘Lekker eten is niet vies’. Dat komt zo. Het zit er dik in dat wij, Martine en Wieneke een joint venture gaan vormen. Samenwerking op het gebied van een afslankweblog is our aim. Het zou zo maar eens kunnen dat we dit bestaande weblog ervoor gaan gebruiken. Of we starten gewoon een vers weblog met een nieuwe kop en een andere titel. Dat weten we nog niet precies. Is ook niet belangrijk…dat komt vanzelf. Wat is de bedoeling? Er moeten gewoon meerdere ponden van onze lijven af. We wegen te veel en we vinden dat niet prettig. Dus slaan wij de handen ineen en gaan gezamenlijk de strijd aan. Op het nieuwe weblog komen dingen als recepten, interessante afslankartikelen, overpeinzingen over ‘het proces’, lief en leed, afzien, scores……..noem maar op. Allemaal ter ondersteuning en in het kader van ‘Samen kunnen we alles’. U hoort er binnenkort meer van. Oh ja, ideexebn zijn trouwens welkom.

Groet van Wieneke

Poeh! Dat is wel even terug, dat ik hier actief was. Lange tijd ging het goed met het lijnen, maar toen kwam er de klad in. Daar kan ik honderdduizend "redenen" voor bedenken, maar dat zal ik niet doen. Dat is flauw. En nutteloos. Nog steeds ben ik ver onder mijn startgewicht, maar het kruipt al een tijdje gestaag omhoog  en dat is niet wat ik wil. Gelukkig was daar Wieneke, die ook vond, dat ze af moest vallen, en die vroeg wie er met haar mee deed. Ikke dus. Vanaf vandaag.

En vanaf vandaag zal hier dus ook weer van alles te lezen zijn over eten en drinken, over bewegen, en alles wat ik verder maar relevant vind en dat aan eten en/of lijnen gerelateerd is.

Wens me sterkte, dat helpt vast..

Welkom op mijn weblog, waar je kunt lezen over wat mij bezighoudt; varierend van wereldnieuws tot lijnperikelen, van ochtendhumeur tot groot verdriet, van appeltaart tot zoute drop, van trimzwemmen tot bankhangen, van niets tot iets, over mij en mijn familie, het dagelijks leven en alles wat daarbij hoort.
Lees en reageer, van goede communicatie wordt de wereld kleiner en (hopelijk) leefbaarder, maar misschien gaan we ook wel aan geouwehoer ten onder, wie het weet mag het zeggen…

De Japanse keuken is, voor zover ik daar kijk op heb, er een van verfijnde hapjes.  En ik houd best van pizza, maar verfijnd?

Japanse pizzabakker wint Italiaanse wedstrijd

Eigenlijk begon ik me net een beetje ongerust te maken. Het pakketje liet nu wel erg lang op zich wachten. Zou het dan misschien oplichterij zijn? Of was het bedrijf failliet? Er begonnen zich een aantal spookgedachten in mijn hoofd te roeren en even was ik bang dat ik mijn geld had weggegooid….

Volkomen onterecht, zo bleek vandaag. Ten eerste had mijn K-bank drie dagen gedaan over een internet-overboeking (echt niet meer van deze tijd en bijzonder irritant) en ten tweede hadden zij het daar gewoon superdruk. En zo kwam het, dat mijn nieuwe kleren vandaag pas arriveerden.

Al tijdens het passen verdwenen mijn hxe8hxe8-poepoe- gedachten als sneeuw voor de zon. Alles zat als gegoten, de stoffen voelden heerlijk aan en toen ik in de spiegel keek, zag ik daar een echte Grand Diva!

Kortom, ik voel me mooi! Voor het eerst heb ik kleren aan, die echt passen bij mijn lijf. Helemaal top! Dit smaakt naar meer…

Ik ben niet lang, maar wel heel breed. Zeg maar rustig:dik. En ik haal mijzelf nu echt niet omlaag, maar als je 1,65 m. lang bent, en je weegt 105,8 kilo, dan ben je gewoon hardstikke dik. Punt. Wat niet wil zeggen, dat ik er niet leuk uit wil zien, dat wil ik best. En dat, beste lezer, is niet eenvoudig. Ja, als je zwemt in het geld, dan is er geen probleem, dan zijn er zat winkels met leuke kleding voor grote maten. Maar zeg nou zelf, wilt u tegen de x80100,– uitgeven voor een simpele broek? Of een soortgelijk bedrag voor een bloes? Of een badpak? Ik dus niet. Daarom ben ik aangewezen op Miss Etam, waar ze echt vreselijke stoffen gebruiken, of op de XL-collecties van C&A of H&M. Bij C&A vind ik nog wel eens iets, maar die zijn allang niet echt goedkoop meer, en mijn ervaring met BIB van H&M is dat je iets drie keer kunt dragen, en dan is het model eruit. Dat schiet dus niet op.Kom ook niet aandragen met Otto, Wehkamp of Welle, waar de duitse truttigheid van de bladzijdes afknalt.

Al met al is het een treurig beeld wat ik hier schets. Maar.. er is hoop! Op het internet heb ik zowaar 2 (twee) nieuwe adressen gevonden die de moeite waard lijken te zijn. De ene is ikselle, een webwinkel in tweedehands kleding, en de andere heet Granddiva. Bij ikselle moet je regelmatig even kijken, soms hebben ze niets en soms hangen er de mooiste dingen. Bij Granddiva maken ze het zelf, of in ieder geval, het grootste deel van de collectie. En dat zag er allemaal zo leuk uit, dat ik daar, voor minder dan de prijs van de eerder genoemde simpele broek, het volgende heb besteld: een broek, een top, een trui en een bolero. Binnenkort verwacht ik een pakketje. En ik zal u laten weten, of het in het echt net zo mooi spul is als op de foto’s. Als het niet staat, kan ik het hele zwikkie altijd nog verkopen via ikselle, toch?

Vandaag begon het al vroeg. Op de eerste lokatie waar ik iemand begeleid was een jarige. Vriendelijk maar beslist heb ik de aangeboden traktatie afgeslagen. Weet je het zeker? Ik ben maar een keer jarig hoor… Ik wist het zeker.

Op de tweede lokatie, een horecagelegenheid, doen ze standaard een koekje bij de koffie, en twee klontjes suiker op het schoteltje.

Op mijn kantoor ligt niets. Ja een appeltje voor tussendoor, maar dat heb ik expres meegenomen om de snoeplust tegen te gaan.

Tussen de middag lunchen in het nieuwe bedrijfsrestaurant. Daar hebben ze volkorenbroodjes, gezond beleg, heldere soepen, rauwkost en fruit en karnemelk en, net voor de kassa, waar je altijd even moet wachten met je dienblad, een hele grote schaal met Marsen, M en M’s, chips en andere killers. Maar ik ben sterk en beperk me tot een kleine verantwoorde maaltijd..

Als ik na het werk door de supermarkt loop komt me de geur van net afgebakken cakejes tegemoet. Zacht vloekend mik ik groenten, vlees en magere yoghurt in mijn mandje. Maar ik bezwijk niet.

De krieltjes voor bij het avondeten bak ik in de olie. Behalve mijn portie. Die kook ik.

Poeh, weer een dag goed doorgekomen. Vroeger at ik altijd alle restjes op, ik vond het zonde om ze weg te gooien. Tegenwoordig weet ik wel beter en resoluut mik ik ze in de afvalbak, die ik niet meer zelf ben. Ik draai me om om de lege borden in de vaatwasser te zetten en sta oog in oog met: Een zak drop!

HELLUP!!!!

Mijn voeten zijn versleten en de blaren staan erop. Ook mijn spieren in kuiten en bovenbenen zijn overduidelijk aanwezig. We hebben nog nooit zxf3 veel gelopen als de afgelopen drie dagen! Alles hebben we met de metro en te voet gedaan. Een fantastisch systeem van openbaar vervoer. Goedkoop, snel, xe9n gezond.

In Parijs kun je nauwelijks verdwalen, als je tenminste kaart kunt lezen. Duik bij de gele M onder de grond, kijk waar je bent, waar je naar toe wilt en volg de gekleurde lijntjes. Hoe meer verschillende kleuren, hoe meer overstaps er in je reis zitten, en daar zit hem de kneep…

Even van de ene trein overstappen op de andere is niet even. Dat is werken. Trap op, vijfhonderd meter gang door, trap af, twintig meter gang door, bochtje om, weer een trap, tien treetjes maar deze keer, maar toch, nog een bochtje, verhip, alweer zo’n gang, met aan het eind, jawel, ik sta hier echt geen potje te liegen, alweer een trap. Maar dan heb je ook wat. Er stopt beslist geen andere trein dan die ene die je hebben moet op het perron waar je staat. Gegarandeerd.

Reizen met de metro is vreselijk handig. Je verdwaalt niet, je hoeft niet op het drukke verkeer te letten, je hebt geen parkeerproblemen en zolang je onder de grond blijft, kun je op 1 kaartje reizen. Maar je moet wel goed ter been zijn, anders is het een straf van god.

Parisiennes doen dit alles op elegante schoentjes met hakjes. Zonder te vallen, zonder verzwikte enkels, en altijd in een heel hoog tempo. En de Parijse mannen draven met ze mee. Meestal verwikkeld in een geanimeerd gesprek..

En daarom worden zij niet dik. Denk ik.

De rest van het verslag van ons geweldige avontuur verschijnt vanavond op Punt.

Nu ga ik weer aan het werk. Ook leuk (echt!).

Ik ben een beetje misselijk. En dat is mijn eigen schuld. Dat komt, ik had een bus Jodekoeken gekocht. Zogenaamd voor Noor, want dat zijn haar lievelingskoeken. Alleen, Noor heeft er maar eentje op, en ik zes. Achter elkaar. Net na het avondeten.  En nu ben ik dus niet lekker. En ik voel me nog schuldig ook. Ik dacht, dat ik dit achter me had gelaten. Het afvallen gaat heel goed en over het algemeen doet snoep of koek me niet zo veel meer. Vanavond wel ineens dus. Brr. Stom. Ik ga. Het rechte pad zoeken. Als ik het weer gevonden heb, geef ik wel een gil. Tot dan!